رباعی شمارهٔ ۷۰۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل و احساسات خود صحبت می‌کند و می‌گوید که دل هر آنچه در آشکار و پنهان دارد، به زبان می‌آورد. دل او چون بوی خوش مشک است و در عین حال آشفته و پریشان است. او آرزو می‌کند که سخنانش مرتب‌تر و روشن‌تر بیان شود.