رباعی شمارهٔ ۷۳۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات expresses خوشحالی خود را از اینکه غم محبوبش در دل او جا می‌شود. او می‌گوید غم محبوبش به جای اینکه بزرگ و غیرقابل تحمل باشد، در دل او مانند یک چشمه کوچک و سوزان جا می‌گیرد. این غم با وجود سنگینی‌اش، برای او ارزشمند است و نشان‌دهندهٔ عشقش به محبوب است.