بخش ۱۱ - حکایت سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در شکر بر عافیت / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
ز ره باز پس ماندهای میگریست
که مسکین تر از من در این دشت کیست؟
جهاندیدهای گفتش ای هوشیار
اگر مردی این یک سخن گوش دار
برو شکر کن چون به خر بر نهای
که آخر بنی آدمی، خر نهای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، کسی دربارهی غم و اندوه خود گله میکند و از زندگیاش ناراضی است. یک فرد با تجربه و دانا به او میگوید که اگر واقعاً انسان است، باید شکرگزار باشد و از زندگیاش راضی باشد، زیرا او در نهایت انسانی است و نباید خود را کمتر از دیگران به حساب آورد.