غزل شمارهٔ ۱۶۱ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهندهٔ اندوه و ناامیدی شاعر است. او به این فکر می‌کند که هیچ‌کس از عشق و دیار خود برنمی‌گردد، مگر آنکه روزگار تغییر کند. شاعر به تنهایی و فشارهای زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که نتواند از مشکلات عبور کند، مجبور است به وضعیت ناگواری که دارد، ادامه دهد. دل شاعر تشنهٔ حیات و عشق است، اما با احساس ناامیدی و خستگی روبه‌روست. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگر از دیار و عشق خود دور شود، نمی‌تواند به معنای واقعی به یار خود بازگردد.