غزلیات سعدی — دیوان اشعار سعدی

Name: غزلیات سعدی — دیوان اشعار سعدی
Author: سعدی شیرازی

سعدی شیرازی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۲ — ای نفسِ خرّمِ بادِ صبا
غزل شمارهٔ ۵ — شب فراق نخواهم دَواج دیبا را
غزلِ شمارهٔ ۹ — گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را
غزل شمارهٔ ۶ — پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را
غزل شمارهٔ ۳ — روی تو خوش می‌نماید آینهٔ ما
غزل شمارهٔ ۱۰ — با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را
غزل شمارهٔ ۷ — مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
غزل شمارهٔ ۴ — اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
غزل شمارهٔ ۱ — اول دفتر به نام ایزد دانا
غزل شمارهٔ ۸ — ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را
غزل شمارهٔ ۱۶ — تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا
غزل شمارهٔ ۱۲ — دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را
غزل شمارهٔ ۱۷ — چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را
غزل شمارهٔ ۲۰ — لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟
غزل شمارهٔ ۱۴ — امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را
غزل شمارهٔ ۲۱ — تفاوتی نکند قدر پادشایی را
غزل شمارهٔ ۱۳ — وه که گر من بازبینم روی یار خویش را
غزل شمارهٔ ۱۱ — وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را
غزل شمارهٔ ۱۹ — کمانِ سخت که داد آن لطیف بازو را؟
غزل شمارهٔ ۲۲ — من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را
غزل شمارهٔ ۱۸ — ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را
غزل شمارهٔ ۱۵ — برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را
غزل شمارهٔ ۳۰ — هر که خصم اندر او کمند انداخت
غزل شمارهٔ ۲۵ — اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب
غزل شمارهٔ ۳۴ — دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
غزل شمارهٔ ۲۷ — ماه‌رویا! روی خوب از من متاب
غزل شمارهٔ ۳۱ — چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت
غزل شمارهٔ ۲۶ — ما را همه شب نمی‌برد خواب
غزل شمارهٔ ۲۸ — سرمست درآمد از خرابات
غزل شمارهٔ ۲۹ — متناسبند و موزون حرکات دلفریبت
غزل شمارهٔ ۳۲ — معلمت همه شوخی و دلبری آموخت
غزل شمارهٔ ۳۳ — کهن شود همه‌کس را به روزگار ارادت
غزل شمارهٔ ۲۳ — رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما
غزل شمارهٔ ۲۴ — وقتی دل سودایی، می‌رفت به بُستان‌ها
غزل شمارهٔ ۳۸ — چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه‌انگیزت
غزل شمارهٔ ۴۱ — دیر آمدی ای نگار سرمست
غزل شمارهٔ ۳۷ — مپندار از لب شیرین عبارت
غزل شمارهٔ ۳۹ — بی‌تو حرام است به خلوت نشست
غزل شمارهٔ ۳۶ — بنده‌وار آمدم به زنهارت
غزل شمارهٔ ۴۰ — چنان به موی تو آشفته‌ام، به بوی تو مست
غزل شمارهٔ ۴۴ — بوی گل و بانگ مرغ برخاست
غزل شمارهٔ ۳۵ — دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت
غزل شمارهٔ ۴۲ — نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست
غزل شمارهٔ ۴۳ — اگر مراد تو ای دوست بی‌مرادی ماست
غزل شمارهٔ ۴۵ — خوش می‌رود این پسر که برخاست
غزل شمارهٔ ۴۶ — دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست
غزل شمارهٔ ۵۴ — سرو چمن پیش اعتدال تو پست است
غزل شمارهٔ ۵۳ — دیدارِ تو حلِّ مشکلات است
غزل شمارهٔ ۵۷ — هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست
غزل شمارهٔ ۵۵ — مجنون عشق را دگر امروز حالت است
غزل شمارهٔ ۴۸ — صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست
غزل شمارهٔ ۵۰ — عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست
غزل شمارهٔ ۴۷ — سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست
غزل شمارهٔ ۴۹ — خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست
غزل شمارهٔ ۵۱ — آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است
غزل شمارهٔ ۵۸ — اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست
غزل شمارهٔ ۵۶ — ای کآب زندگانی من در دهان توست
غزل شمارهٔ ۵۲ — آن ماه دو هفته در نقاب است؟
غزل شمارهٔ ۶۷ — فریاد من از فراق یار است
غزل شمارهٔ ۶۱ — افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست
غزل شمارهٔ ۶۵ — عیب یاران و دوستان هنر است
غزل شمارهٔ ۶۶ — هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است
غزل شمارهٔ ۶۳ — از هرچه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است
غزل شمارهٔ ۶۸ — چشمت خوش است و بر اثر خواب خوش‌تر است
غزل شمارهٔ ۶۴ — این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر است
غزل شمارهٔ ۶۹ — عشرت خوش است و بر طرف جوی خوشترست
غزل شمارهٔ ۷۰ — ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست
غزل شمارهٔ ۶۲ — اِی لُعبتِ خندان لبِ لَعلَت که مَزیده‌ست؟
غزل شمارهٔ ۵۹ — آن تویی یا سرو بستانی به رفتار آمده‌ست
غزل شمارهٔ ۶۰ — شب فراق، که داند که تا سحر چندست؟
غزل شمارهٔ ۷۲ — پای سرو بوستانی در گِل است
غزل شمارهٔ ۷۱ — دلی که عاشق و صابر بوَد، مگر سنگ است
غزل شمارهٔ ۷۴ — شراب از دست خوبان سلسبیل‌ست
غزل شمارهٔ ۷۳ — دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکل‌ست
غزل شمارهٔ ۷۷ — بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است
غزل شمارهٔ ۷۵ — کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است
غزل شمارهٔ ۸۰ — این خط شریف از آن بنان است
غزل شمارهٔ ۷۹ — این باد بهار بوستان است؟
غزل شمارهٔ ۸۲ — هزار سختی اگر بر من آید، آسان است
غزل شمارهٔ ۸۱ — چه روی است آن که پیش کاروان است
غزل شمارهٔ ۷۶ — یارا بهشت صحبت یاران همدم است
غزل شمارهٔ ۷۸ — امشب به راستی شب ما روز روشن است
غزل شمارهٔ ۸۵ — با همه مهر و با منش کین‌ست
غزل شمارهٔ ۸۳ — مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست
غزل شمارهٔ ۸۴ — ز من مپرس که در دست او دلت چون است
غزل شمارهٔ ۸۶ — بخت جوان دارد آن که با تو قرین است
غزل شمارهٔ ۹۳ — یار من آن که لطف خداوند یار اوست
غزل شمارهٔ ۹۰ — سرمست درآمد از درم دوست
غزل شمارهٔ ۸۸ — با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست
غزل شمارهٔ ۸۹ — بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست
غزل شمارهٔ ۹۲ — کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست
غزل شمارهٔ ۹۴ — خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست
غزل شمارهٔ ۸۷ — گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است
غزل شمارهٔ ۹۱ — سفر دراز نباشد به پای طالب دوست
غزل شمارهٔ ۹۸ — گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست
غزل شمارهٔ ۹۵ — آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست
غزل شمارهٔ ۹۶ — ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست
غزل شمارهٔ ۹۹ — صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست
غزل شمارهٔ ۹۷ — صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — شادی به روزگار گدایان کوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — آب حیات من است خاک سر کوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — گر صبر دل از تو هست و گر نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — مرا خود با تو چیزی در میان هست
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست
غزلِ شمارهٔ ۱۱۸ — جان ندارد هر که جانانیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — نه خود اندر زمین نظیر تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — روز وصلم قرار دیدن نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — دوشم آن سنگ دل پریشان داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — آن را که میسر نشود صبر و قناعت
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — عشق در دل ماند و یار از دست رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — دلی که دید، که پیرامُن خطر می‌گشت؟
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — چو نیست راه برون آمدن ز میدانت
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — آفرین خدای بر جانت
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — ای که رحمت می‌نیاید بر منت
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — گر جان طلبی فدای جانت
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — ای جان خردمندان گوی خم چوگانت
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — جان من! جان من فدای تو باد
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — این که تو داری قیامت است، نه قامت
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — پیش رویت قمر نمی‌تابد
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — نه آن شبست که کس در میان ما گنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — هر که می با تو خورد عربده کرد
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — کس این کند که ز یار و دیار برگردد
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — هر آن ناظر که منظوری ندارد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — بازت ندانم از سر پیمان ما که برد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — گر از جفای تو روزی دلم بیازارد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — مگر نسیم سحر بوی یار من دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — کسی به عیب من از خویشتن نپردازد
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — زنده شود هر که پیش دوست بمیرد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — دلم دل از هوس یار بر نمی‌گیرد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — کدام چاره سگالم که با تو درگیرد
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — باد آمد و بوی عنبر آورد
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — به حدیث در نیایی که لبت شکر نریزد
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — آه اگر دستِ دلِ من به تمنا نرسد
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — انصاف نبود آن رخ دل‌بند نهان کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — شورش بلبلان سحر باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — گر آن مراد، شبی در کنار ما باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — تا حال مَنت خبر نباشد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — سَرِ جانان ندارد هر که او را خوفِ جان باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — نظر خدای‌بینان طلب هوا نباشد
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — جنگ از طرف دوست دل‌آزار نباشد
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — آن به که نظر باشد و گفتار نباشد
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — چه کسی؟ که هیچ کس را به تو بر نظر نباشد
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — با کاروان مصری چندین شکر نباشد
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — اگر سروی به بالای تو باشد
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — خواب خوش من ای پسر دست‌خوش خیال شد
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — تو را خود یک زمان با ما سر صحرا نمی‌باشد
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — گر گویمت که سروی سرو این چنین نباشد
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — امروز در فراق تو دیگر به شام شد
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بِکُشد
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — در پای تو افتادن شایسته دمی باشد
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — تو را نادیدن ما غم نباشد
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — دلم خیال تو را رهنمای می‌داند
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — عیب جویانم حکایت پیش جانان گفته‌اند
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — روز برآمد بلند ای پسر هوشمند
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — گلبنان پیرایه بر خود کرده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — آن را که غمی چون غم من نیست چه داند
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — کسی که روی تو دیده‌ست حال من داند
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — حُسن تو دایم بدین قرار نمانَد
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند؟
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — آن سرو که گویند به بالای تو ماند
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — مجلس ما دگر امروز به بُستان ماند
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — روندگانِ مقیم از بلا نپرهیزند
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — پیش رویت دگران صورت بر دیوارند
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — شاید این طلعت میمون که به فالش دارند
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — یار باید که هر چه یار کند
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — آفتاب از کوه سر بر می‌زند
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — توانگران که به جنب سرای درویشند
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — زلف او بر رخ چو جولان می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — میل بین کآن سروبالا می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — این جا شکری هست که چندین مگسانند
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — یار با ما بی‌وفایی می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — هر که بی‌او زندگانی می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — با دوست باش گر همه آفاق دشمنند
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — شوخی مکن ای یار که صاحب‌نظرانند
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — ناچار هر که صاحب روی نکو بود
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — نشاید که خوبان به صحرا روند
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — اخترانی که به شب در نظر ما آیند
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — مرا راحت از زندگی دوش بود
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — از دست دوست هر چه ستانی شکر بود
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — سروبالایی به صحرا می‌رود
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — هر که مجموع نباشد به تماشا نرود
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — آن که مرا آرزوست دیر میسر شود
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — چه سرو است آن که بالا می‌نماید
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — بخت این کند که رای تو با ما یکی شود؟
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — آن که نقشی دیگرش جایی مصور می‌شود
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آید
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — کاروانی شکر از مصر به شیراز آید
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — مرا چو آرزوی روی آن نگار آید
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — امیدوار چنانم که کارِ بسته برآید
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — فراق را دلی از سنگ سخت‌تر باید
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — مرو به خواب که خوابت ز چشم بِرباید
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — نگفتم روزه بسیاری نپاید
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — سروی چو تو می‌باید، تا باغ بیاراید
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — آنک از جنت فردوس یکی می‌آید
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خار
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — شیرین‌دهان آن بتِ عیار بنگرید
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — زنده کدام است بر هوشیار؟
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — شرط است جفا کشیدن از یار
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — آمد گه آن که بوی گلزار
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — که برگذشت که بوی عبیر می‌آید؟
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — تو را سَری‌ست که با ما فرو نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — آفتاب است آن پری‌رخ؟ یا ملائک؟ یا بشر؟
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — دولت جان‌پرورست، صحبت آمیزگار
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — دل برگرفتی از برم ای دوست دست گیر
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — به فلک می‌رسد از رویِ چو خورشید تو نور
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — پروانه نمی‌شکیبد از دور
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — ای پسر دلربا وی قمر دلپذیر
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — ای صبر پای دار که پیمان شکست یار
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — ای به خلق از جهانیان ممتاز
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — آن کیست که می‌رود به نخجیر
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — از همه باشد به حقیقت گزیر
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — فتنه‌ام بر زلف و بالای تو ای بدر منیر
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفس
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — خجل است سرو بستان برِ قامت بلندش
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — یاری به دست کن که به امید راحتش
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — هر که بی‌دوست می‌برد خوابش
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — مبارک‌تر شب و خرم‌ترین روز
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — برآمد باد صبح و بوی نوروز
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — ساقی سیم‌تن چه خسبی خیز
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — پیوند روح می‌کند این باد مشک‌بیز
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — متقلب درون جامه ناز
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروس
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — هر که نامهربان بود یارش
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — هر که هست التفات بر جانش
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — خوش است درد که باشد امید درمانش
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — چون برآمد ماه‌روی از مطلع پیراهنش
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — قیامت باشد آن قامت در آغوش
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — زینهار از دهان خندانش
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — هر که نازک بود تن یارش
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — رها نمی‌کند ایام در کنار منش
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — هر که سودای تو دارد، چه غم از هر که جهانش؟
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — خطا کردی به قول دشمنان گوش
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — ساقی بده آن شراب گلرنگ
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — دلی که دید که غایب شده‌ست از این درویش
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — یکی را دست حسرت بر بناگوش
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویش
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — گر یکی از عشق برآرد خروش
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — رفتی و نمی‌شوی فراموش
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — رفیق مهربان و یار همدم
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — انتبه قبل السحر یا ذالمنام
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغول
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — وقت‌ها یک دم برآسودی تنم
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — چشم خدا بر تو ای بدیع‌شمایل!
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندام
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — بی‌دل گمان مبر که نصیحت کند قبول
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — من همان روز که آن خال بدیدم گفتم
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — گو خلق بدانند که من عاشق و مستم
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — ساقیا می ده که مرغ صبح بام
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — دل پیش تو و دیده به جای دگرستم
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — روزگاری‌ست که سودازدهٔ روی توام
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — من خود ای ساقی! از این شوق که دارم، مستم
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — من اندر خود نمی‌یابم که روی از دوست برتابم
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — دو هفته می‌گذرد کآن مه دوهفته ندیدم
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — هزار عهد بکردم که گرد عشق نگردم
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — من چون تو به دلبری ندیدم
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — شکست عهد مودّت نگار دلبندم
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — من با تو نه مرد پنجه بودم
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — من از آن روز که در بند توام آزادم
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — چنان در قید مهرت پای‌بندم
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — از در درآمدی و من از خود به در شدم
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — من اگر نظر حرام است بسی گناه دارم
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — من دوست می‌دارم جفا، کز دست جانان می‌برم
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — نه دست‌رسی به یار دارم
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — شب دراز به امید صبح بیدارم
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — باز از شراب دوشین، در سر خمار دارم
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — منم این بی‌تو که پروای تماشا دارم
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — من آن نی‌ام که دل از مهرِ دوست بردارم
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — من این طمع نکنم کز تو کام برگیرم
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — خنک آن روز که در پای تو جان اندازم
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — وه که در عشق چنان می‌سوزم
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — گر من ز محبتت بمیرم
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — یک روز به شیدایی، در زلف تو آویزم
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — بس که در منظر تو حیرانم
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — ای مرهم ریش و مونس جانم
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — امروز مبارک است فالم
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — چشم که بر تو می‌کُنم، چشم حسود می‌کَنم
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — گر دست دهد هزار جانم
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — آن کس که از او صبر محال است و سکونم
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — من از این جا به ملامت نروم
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — نه از چینم حکایت کن نه از روم
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — مرا تا نقره باشد می‌فشانم
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — تو مپندار کز این در به ملامت بروم
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — به تو مشغول و با تو همراهم
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — ما همه چشمیم و تو نور ای صنم
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — دلم تا عشق باز آمد، در او جز غم نمی‌بینم
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — ز دستم بر نمی‌خیزد که یک دم بی تو بنشینم
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — ما در خلوت به روی خلق ببستیم
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — ای سروبالایِ سهی، کز صورت حال آگهی
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — کاش کان دل‌بر عیار که من کشتهٔ اویم
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیم
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — ما دل دوستان به جان بخریم
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — گر غصهٔ روزگار گویم
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — ما گدایان خیل سلطانیم
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — بگذار تا مقابل روی تو بگذریم
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — در وصف نیاید که چه شیرین‌دهن است آن
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — بکن چندان که خواهی جور بر من
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — خوشا و خُرّما وقت حبیبان
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — سخت به ذوق می‌دهد باد ز بوستان نشان
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — یا رب آن روی است یا برگ سمن؟
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — دیگر به کجا می‌رود این سرو خرامان
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — فراق دوستانش باد و یاران
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — ای کودک خوبروی حیران
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — چه خوش است بوی عشق از نفس نیازمندان
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — دو چشم مست میگونت ببرد آرام هشیاران
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — برخیز که می‌رود زمستان
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — چه خوش بود دو دلارام دست در گردن
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — میان باغ حرام است بی تو گردیدن
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — سهل باشد به ترک جان گفتن
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — دست با سرو روان چون نرسد در گردن
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — چند بشاید به صبر دیده فرو دوختن
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — خلاف دوستی کردن به ترک دوستان گفتن
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — گر متصور شدی، با تو در آمیختن
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — نبایستی هم اول مهر بستن
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — نشان بخت بلند است و طالع میمون
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — ای چشم تو دل‌فریب و جادو
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — چه روی و موی و بناگوش و خط و خال است این
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — آخَر نگهی به سوی ما کن
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — به است آن یا زنخ یا سیب سیمین
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — گواهی امین است بر درد من
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — ای روی تو راحت دل من
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — چشم اگر با دوست داری گوش با دشمن مکن
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — ای به دیدار تو روشن چشم عالم‌بین من
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — صید بیابان عشق چون بخورَد تیرِ او
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — راستی گویم به سروی ماند این بالای تو
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ای
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — ای طراوت برده از فردوس اعلی روی تو
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — پنجه با ساعد سیمین که نیندازی به
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — ای رخ چون آینه افروخته
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — گفتم به عقل پای برآرم ز بند او
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — من از دست کمانداران ابرو
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — سرمست بتی لطیف ساده
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — حَنّاست آن که ناخن دلبند رُشته‌ای؟
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — تو با این لطف طبع و دل‌ربایی
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — ای صورتت ز گوهر معنی خزینه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — ای باغ حسن چون تو نهالی نیافته
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — تا کی‌ام انتظار فرمایی
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — قیمت گل برود چون تو به گلزار آیی
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — تو از هر در که بازآیی، بدین خوبی و زیبایی
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — ای یار جفا کردهٔ پیوند بریده
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — می‌برزند ز مشرق، شمع فلک زبانه
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — خلاف سرو را روزی خرامان سوی بستان آی
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — چه روی است آن که دیدارش ببرد از من شکیبایی
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — ای خسته دلم در خم چوگان تو گویی
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — همه چشمیم تا برون آیی
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — مشتاق توام با همه جوری و جفایی
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — گرم راحت رسانی ور گزایی
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — خبرت خراب‌تر کرد جراحت جدایی
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — تعالی الله چه روی است آن که گویی آفتابستی
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — ای حسن خط از دفتر اخلاق تو بابی
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — تو خون خلق بریزی و روی درتابی
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — کدام کس به تو ماند که گویمت که چون اویی؟
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — سَلِ المَصانِعَ رَکباً تَهیمُ في الفَلَواتِ
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — ندیدمت که بکردی وفا بدان چه بگفتی
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — چون خراباتی نباشد زاهدی‌؟
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — مپرس از من که هیچم یاد کردی
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — مکن سرگشته آن دل را که دست‌آموز غم کردی
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — دیدی که وفا به جا نیاوردی
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — چه باز در دلت آمد که مهر برکندی
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — ای باد که بر خاک در دوست گذشتی
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — سست پیمانا به یک ره دل ز ما برداشتی
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — یاد می‌داری که با من جنگ در سر داشتی
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — گفتم آهن‌دلی کنم چندی
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — خلاف شرط محبت، چه مصلحت دیدی؟
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — مگر دگر سخن دشمنان نیوشیدی
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — خانه صاحب‌نظران می‌بری
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — جور بر من می‌پسندد دلبری
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — ای که بر دوستان همی‌گذری
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — آخر نگاهی باز کن وقتی که بر ما بگذری
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — دیدم امروز بر زمین قمری
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — خوش بوَد یاری و یاری بر کنار سبزه‌زاری
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — خبر از عیش ندارد که ندارد یاری
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — دو چشم مست تو برداشت رسم هشیاری
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — کس درنیامده‌ست بدین خوبی از دری
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — رفتی و همچنان به خیال من اندری
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — سرو بستانی تو یا مه یا پری
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — چون است حال بستان ای باد نوبهاری
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — هرگز این صورت کند صورتگری؟
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — روی گشاده ای صنم طاقت خلق می‌بری
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — گر کنم در سر وفات سری
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — هرگز نبود سرو به بالا که تو داری
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — تو اگر به حسن، دعوی بکنی، گواه داری
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — حدیث یا شکر است آن که در دهان داری
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری
غزل شمارهٔ ۵۷۴ — ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — مرا دلیست گرفتار عشق دلداری
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — این چه رفتار است کآرامیدن از من می‌بری؟
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — من از تو روی نپیچم گرم بیازاری
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — اگر به تحفه جانان هزار جان آری
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — عمری به بوی یاری کردیم انتظاری
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — کس از این نمک ندارد، که تو ای غلام داری
غزل شمارهٔ ۵۸۲ — یار گرفته‌ام بسی، چون تو ندیده‌ام کسی
غزل شمارهٔ ۵۷۶ — اگر کلالهٔ مشکین ز رخ براندازی
غزل شمارهٔ ۵۸۴ — هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی
غزل شمارهٔ ۵۸۵ — اگر تو پرده بر این زلف و رخ نمی‌پوشی
غزل شمارهٔ ۵۷۷ — امیدوارم اگر صد رهم بیندازی
غزل شمارهٔ ۵۷۵ — هر سلطنت که خواهی، می‌کن که دل‌پذیری
غزل شمارهٔ ۵۷۸ — تو خود به صحبت امثال ما نپردازی
غزل شمارهٔ ۵۸۰ — گر درون‌سوخته‌ای با تو برآرد نفسی
غزل شمارهٔ ۵۸۱ — همی‌زنم نفس سرد بر امید کسی
غزل شمارهٔ ۵۸۳ — ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی
غزل شمارهٔ ۵۷۹ — تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی؟
غزل شمارهٔ ۵۸۶ — به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی
غزل شمارهٔ ۵۹۱ — سخت زیبا می‌روی یک‌بارگی
غزل شمارهٔ ۵۸۹ — دلِ دیوانگی‌ام هست و سرِ ناباکی
غزل شمارهٔ ۵۹۲ — روی بپوش ای قمر خانگی
غزل شمارهٔ ۵۹۰ — عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی
غزل شمارهٔ ۵۹۸ — تو کدامی و چه نامی که چنین خوب خرامی
غزل شمارهٔ ۵۸۷ — به قلم راست نیاید صفت مشتاقی
غزل شمارهٔ ۵۸۸ — عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی
غزل شمارهٔ ۵۹۶ — مرا تو جان عزیزی و یار محترمی
غزل شمارهٔ ۵۹۵ — هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی
غزل شمارهٔ ۵۹۴ — تَرَحَّمْ ذِلَّتی یا ذَا المعالی
غزل شمارهٔ ۵۹۷ — بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
غزل شمارهٔ ۵۹۳ — بَسَم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی
غزل شمارهٔ ۵۹۹ — چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی
غزل شمارهٔ ۶۰۱ — ای دریغا گر شبی در بر خرابت دیدمی
غزل شمارهٔ ۶۰۰ — صاحب نظر نباشد در بند نیک‌نامی
غزل شمارهٔ ۶۰۳ — اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی
غزل شمارهٔ ۶۰۵ — سروقدی میان انجمنی
غزل شمارهٔ ۶۰۴ — زنده بی دوست خفته در وطنی
غزل شمارهٔ ۶۱۰ — بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی
غزل شمارهٔ ۶۰۹ — بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانی
غزل شمارهٔ ۶۰۲ — آسوده‌خاطرم که تو در خاطر منی
غزل شمارهٔ ۶۰۶ — کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی
غزل شمارهٔ ۶۰۸ — ای سرو حدیقه معانی
غزل شمارهٔ ۶۰۷ — من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی
غزل شمارهٔ ۶۱۶ — نگویم آب و گل است آن وجود روحانی
غزل شمارهٔ ۶۱۹ — چرا به سرکشی از من عنان بگردانی
غزل شمارهٔ ۶۱۴ — کبر یک سو نِه اگر شاهد درویشانی
غزل شمارهٔ ۶۱۸ — همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی
غزل شمارهٔ ۶۱۲ — جمعی که تو در میان ایشانی
غزل شمارهٔ ۶۲۰ — فرخ، صباحِ آن که تو بر وی نظر کنی
غزل شمارهٔ ۶۲۱ — سروْ ایستاده بِهْ، چو تو رفتار می‌کنی
غزل شمارهٔ ۶۲۲ — چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی
غزل شمارهٔ ۶۱۱ — بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی
غزل شمارهٔ ۶۱۳ — ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی
غزل شمارهٔ ۶۱۷ — نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی
غزل شمارهٔ ۶۱۵ — ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی
غزل شمارهٔ ۶۲۴ — روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی
غزل شمارهٔ ۶۲۷ — خواهم اندر پایش افتادن چو گوی
غزل شمارهٔ ۶۳۰ — مرحبا ای نسیم عنبربوی
غزل شمارهٔ ۶۳۴ — ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهی
غزل شمارهٔ ۶۲۶ — امروز چنانی ای پری‌روی
غزل شمارهٔ ۶۳۳ — ای باد صبحدم خبر دلسِتان بگوی
غزل شمارهٔ ۶۳۲ — سروِ سیمینا به صحرا می‌روی
غزل شمارهٔ ۶۲۳ — دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی
غزل شمارهٔ ۶۲۵ — شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غزل شمارهٔ ۶۲۸ — تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی؟
غزل شمارهٔ ۶۲۹ — گل است آن یا سمن یا ماه یا روی
غزل شمارهٔ ۶۳۱ — وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی
غزل شمارهٔ ۶۳۷ — ندانم از من خسته‌جگر چه می‌خواهی؟
غزل شمارهٔ ۶۳۶ — نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهی
غزل شمارهٔ ۶۳۵ — اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهی