غزل شمارهٔ ۱۸۲ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر سعدی به موضوع عشق و دوستی می‌پردازد. شاعر می‌گوید هر کسی که برای دوست بمیرد، واقعاً زنده است، و کسی که هیچ دوستی نداشته باشد، مرده دل است. او به زیبایی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که دلش پر از عشق و صفا است، نمی‌تواند از زیبایی معشوق خود چشم بپوشد. همچنین، عشق را به موم تشبیه کرده که می‌توان آن را به هر شکلی درآورد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که کسی که زیبایی‌های عشق را درک کند، هرگز نمی‌میرد.