غزل شمارهٔ ۲۱۶ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

روز بلند است، پسر باهوش. اگر آفتاب گرم است، خیمه را بپوشان. کودک شیر می‌خورد و جوان باید از رشد خود خبردار باشد. ابر بهاری بارید و چمن را شاد کرد. هر که در باغ تماشا می‌کند، باید پایدار باشد مانند سرو بلند. عقل نمی‌گذارد اسرار عشق گفته شود و شوق، صبوری را می‌خورد. دل بیابان‌زده، راه را نمی‌بیند و سر هنرمند، گوش به پند نمی‌دهد. عاشق کشته‌ی عشق، هرگز از حال خود نخواهد گفت و فقط به دیدار دوست می‌اندیشد. هر که خوب باشد در نظر، عذرخواهی ناپسند است. در نظر دشمنان، خوشی نباید باشد و از دوستان آسیب نخواهد رسید. کسی که در دام عشق افتاده، به کسی دیگر التفات نمی‌کند. سعدی، اگر عاقل هستی، عشق راه تو نیست و نمی‌توانی با قدرت با آن مقابله کنی.