غزل شمارهٔ ۲۹۱ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن زیبایی‌ها و نعمت‌های بهشت می‌پردازد. او اشاره می‌کند که از دنیای غیب، افرادی یا موجوداتی به سراغ او می‌آیند و هر چه از آنجا می‌رسد، برای دل‌های رنج‌کشیده عزیزان، شگفت‌انگیز و دلپذیر است. شاعر همچنین بیان می‌کند که فرصتی برای خدمت به معشوق وجود دارد و هر دم فرصتی جدید رقم می‌خورد. در نهایت، او از غم و حزن سلطانی سخن می‌گوید که همیشه با اوست و بر زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد.