غزل شمارهٔ ۳۰۳ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه و درونی شاعر می‌پردازد. شاعر به حالت پروانه‌ای اشاره می‌کند که نمی‌تواند از دوری محبوب خود رنج ببرد و حتی به سوزش نور هم اهمیتی نمی‌دهد. او عشق را به تعلقی شدید تشبیه می‌کند و از روز حشر و حسابرسی الهی صحبت می‌کند. در این روز، او و دوستانش به یاد دوست باقی می‌مانند و به شراب عشق دل بسته‌اند، نه به لذت‌های مادی دیگر. شاعر نگران این است که احساساتش آتشین شود و او را به هلاکت برساند، ولی نمی‌تواند از محبوبش دور بماند. در نهایت، او به مظروف عشق اشاره کرده و می‌گوید که عشق حقیقی نیازمند تمرین و تلاش است و باید از زنبور شناخت و لذت برد.