غزل شمارهٔ ۴۲۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او بیان می‌کند که به خاطر عشق و امیدی که دارد، نمی‌تواند به ملامت دیگران اهمیت دهد. افکارش به جایی می‌رسد که نگران دیوانه شدنش است و نمی‌تواند نصیحت‌ها را بشنود. او به این فکر می‌کند که زندگی بدون معشوقش بی‌ارزش است. شاعر همچنین از دوستانش می‌خواهد که او را قضاوت نکنند و به یاد می‌آورد که هر آنچه در زندگی‌اش کاشته، برداشت کرده و در نهایت از محبت و بی‌وفایی یارش سخن می‌گوید.