غزل شمارهٔ ۴۴۲ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سعدی در این شعر به بیان غصه‌ها و دردهای خود در مورد روزگار می‌پردازد. او می‌گوید که اگر بخواهد از غم‌ها و قصه‌های زندگی‌اش بگوید، نیاز به زمان زیادی خواهد داشت. چشم او از حال دلش حکایت می‌کند و نه از روی اختیار. او از سوختن دل یارانش در فراق معشوق می‌گوید و اشک مرغانی را که به خاطر جدایی نوبهار می‌نالد، به تصویر می‌کشد. همچنین حسرت دوستانی را دارد که نمی‌توانند درد دل او را بشنوند و در نهایت، او در حق خود و دل بی‌قرارش از این درد و غصه‌ها سخن می‌گوید.