غزل شمارهٔ ۴۵۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوعاتی چون عشق، رنج، صبر و حقیقت می‌پردازد. شاعر از دشواری‌های عشق و خسته‌کننده بودن انتظار در آن سخن می‌گوید و می‌نویسد که تنها نتیجه‌ی این تلاش‌ها گناه و آتش سوزاندن دل است. او به ناامیدی از زهد و دوری از لذت‌های زندگی اشاره می‌کند، و می‌پرسد که چطور می‌توان به ذکر وصال محبوب (عشق) ادامه داد در حالی که خیالاتش همچنان ما را به خود مشغول کرده است. در پایان، شاعر به قدرت کلمات و منطق سعدی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که برای مقابله با حسد دیگران، شاید بهترین راه سکوت باشد.