غزل شمارهٔ ۴۶۹ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و رنج عاشق است که به محبوبش شکایت می‌کند. شاعر به محبوبش می‌گوید که گواه درد و غم اوست و اشک‌هایش بر چهره زردش جاری است. او از گل نازپرورده خود می‌خواهد که دردی که فراغ او به همراه دارد را تحمل کند. شاعر به محبوبش می‌گوید که هیچ‌کس از آتش عشق او باخبر نیست و این تنها درد و رنج اوست. او خود را در خور بندگی نمی‌داند و از کسی که او را طرد کرده است، گله دارد. در پایان، از محبوبش می‌خواهد که او را ببخشد و رحمت خود را شامل حالش کند، چرا که او دردی را که او دارد می‌خواهد، اما درد او نمی‌تواند از رحمت محبوبش جدا باشد.