غزل شمارهٔ ۴۹۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر سعدی حافظ از زیبایی‌های عشق و باغ و باغبان صحبت می‌کند و دعوت به حضور در جایی پر از زیبایی و عشق می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که با خرامانی به بستان بیاید و از لذت‌های آنجا بهره‌مند شود. همچنین به او هشدار می‌دهد که از بدگویان و دشمنان فاصله بگیرد و به دنیای عشق و زیبایی بپیوندد. شاعر بیان می‌کند که در این زندان جسمانی احساس خوشایندی ندارد و خواهان وحدت و یکدلی با معشوق است. این شعر به زیبایی ارتباط عشق و آزادی را نشان می‌دهد و دعوت به زندگی با محبت و صلح را می‌کند.