غزل شمارهٔ ۵۰۲ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی است. شاعر از زیبایی و دلربایی محبوبش می‌گوید، اما در عین حال به سنگینی دل و رفتار سرکش او اشاره می‌کند. او در طول شب‌های هجرانش تنها آرزوی روشنایی دارد و آماده است تا تمامی احساساتش را در مقابل محبوبش فدای او کند. شاعر به تضادهایی که در عشق تجربه می‌شود، از جمله وفا و بی‌وفایی، اشاره کرده و به عاشقانی که در عشق دچار سختی‌ها و آزمایش‌ها می‌شوند، توصیه می‌کند که اگر طاقت این موارد را ندارند، از عاشقی دست بکشند. در نهایت، به نوعی از واقعیت تلخ عشق و دشواری‌های آن اشاره می‌کند.