غزل شمارهٔ ۵۷۵ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از سعدی بیانگر عشق و آرزوی وصال معشوق است. شاعر می‌گوید که در هر سلطنت و قدرتی، زیبایی خیره‌کننده‌ای وجود دارد و دل او به شدت اسیر این زیبایی است. او به سختی‌ها و آتش عشق اشاره می‌کند و می‌داند که حتی اگر بی‌گناه نیز بسوزد، در توان هیچ کسی نیست که بر آن غلبه کند. شاعر از زیبایی معشوقش می‌گوید و اینکه اگر او درباره زیبایی او سخنی نگوید، آینه خود این زیبایی را فاش خواهد کرد. همچنین، اشاره می‌کند که اگر کسی زیبایی‌های طبیعی را نبیند، قادر به درک زیبایی معشوق نیست. او به یک حالت غیبت و دوری نیز اشاره می‌کند و از باد صبح می‌خواهد که پیغام وصال را برساند. در پایان، شاعر با اشاره به توبه از زهد و پیری، می‌گوید که در عشق و زیبایی، همه چیز مجاز است و باید از قید و بندهای ظاهری رهایی یابیم.