غزل شمارهٔ ۸۴ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حال دل مجنون و عشق او اشاره می‌کند و می‌گوید که سوال از دل کسی که در عشق بحرانی است، بی‌فایده است و باید از خود مجنون پرسید که در چه حال است. شاعر به زیبایی لیلی و درد عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرکس در دل خود فکر کسی را می‌پروراند، اما او حتی به فکر کسی است که فراتر از خیال است. او منتظر روزی است که محبوبش بازگردد و این را روزی خوش می‌داند. شاعر همچنین به زیبایی محبوب و عشقش اشاره کرده و می‌گوید که هیچ گفتگویی درباره عشق به زیبایی او نخواهد بود. در نهایت، هم‌نشینی با محبوب را به نوشیدن می تشبیه کرده و از دوری از او به حسرت می‌پردازد.