غزل شمارهٔ ۹۰ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر سعدی، شاعر با احساسی سرشار از عشق و شگفتی به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد. او احساس سرمستی و خوشحالی خود را در دیدن چهره معشوق نشان می‌دهد و می‌گوید که روحش از بوی عطر او سرشار است. همچنین، او به معشوق نزدیک می‌شود و از او می‌خواهد که از جدایی نگوید، چرا که دل او مانند شمع می‌سوزد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه زیبایی معشوق فراوان است، اما او وفا و صداقت ندارد. در پایان، سعدی از دیگران دعایی برای او طلب می‌کند.