نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ سعدی

سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بگذشت بر آب چشم همچون جویم

پنداشت کزو مرحمتی می‌جویم

من قصهٔ خویشتن بدو چون گویم؟

ترکست و به چوگان بزند چون گویم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید. او به یاد می‌آورد که مانند آب چشمانش در حال گذر است و از شخص دیگری انتظار محبت و مهربانی دارد. او همچنین می‌خواهد داستان زندگی‌اش را با او در میان بگذارد، اما به نظر می‌رسد که آن شخص بی‌توجه و در حال بازیست، به همین دلیل نمی‌تواند احساساتش را درست بیان کند.