رباعیات — دیوان اشعار سعدی

Name: رباعیات — دیوان اشعار سعدی
Author: سعدی شیرازی

سعدی شیرازی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۲ — عشاق به درگهت اسیرند بیا
رباعی شمارهٔ ۳ — ای چشم تو مست خواب و سرمست شراب!
رباعی شمارهٔ ۱ — هر ساعتم اندرون بجوشد خون را
رباعی شمارهٔ ۴ — چون دل ز هوای دوست نتوان پرداخت
رباعی شمارهٔ ۵ — دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت
رباعی شمارهٔ ۷ — صد بار بگفتم به غلامان درت
رباعی شمارهٔ ۸ — آن یار که عهدِ دوستاری بشکست
رباعی شمارهٔ ۶ — روزی گفتی «شبی کنم دلشادت
رباعی شمارهٔ ۹ — شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بست
رباعی شمارهٔ ۱۵ — آن شب که تو در کنار مایی روزست
رباعی شمارهٔ ۱۷ — خیزم بروم چو صبر نامحتمل‌ست
رباعی شمارهٔ ۱۳ — سرو از قدت اندازهٔ بالا بُردست
رباعی شمارهٔ ۱۱ — گر زحمت مردمان این کوی از ماست
رباعی شمارهٔ ۱۸ — آن ماه که گفتی ملک رحمانست
رباعی شمارهٔ ۱۲ — وه وه که قیامت‌ست این قامت راست
رباعی شمارهٔ ۱۰ — هشیار سری بوَد ز سودای تو مست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — گویند هوای فصل آزار خوش‌ست
رباعی شمارهٔ ۲۰ — از بس که بیازرد دل دشمن و دوست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست
رباعی شمارهٔ ۱۹ — آن سست وفا که یار دل‌سخت من است
رباعی شمارهٔ ۱۴ — امشب که حضور یار جان افروزست
رباعی شمارهٔ ۲۹ — بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت
رباعی شمارهٔ ۲۲ — چون حال بدم در نظر دوست نکوست
رباعی شمارهٔ ۲۸ — با دوست چنان که اوست می‌باید داشت
رباعی شمارهٔ ۳۱ — تو هر چه بپوشی به تو زیبا گردد
رباعی شمارهٔ ۲۷ — شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست
رباعی شمارهٔ ۲۴ — گر دل به کسی دهند باری به تو دوست
رباعی شمارهٔ ۲۶ — گویند رها کنش که یاری بدخوست
رباعی شمارهٔ ۲۵ — گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — روی تو به فال دارم ای حور نژاد
رباعی شمارهٔ ۲۳ — غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — کس عهد وفا چنان که پروانهٔ خُرد
رباعی شمارهٔ ۳۲ — نوروز که سیل در کمر می‌گردد
رباعی شمارهٔ ۳۴ — دستارچه‌ای کان بت دلبر دارد
رباعی شمارهٔ ۳۵ — گر باد ز گل حسن شبابش ببرد
رباعی شمارهٔ ۳۸ — خالی که مرا عاجز و محتال بکرد
رباعی شمارهٔ ۳۶ — کس نیست که غم از دل ما داند برد
رباعی شمارهٔ ۳۹ — چون بخت به تدبیر نکو نتوان کرد
رباعی شمارهٔ ۴۰ — شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد
رباعی شمارهٔ ۴۱ — ای باد چو عزم آن زمین خواهی کرد
رباعی شمارهٔ ۴۴ — آن را که نظر به سوی هر کس باشد
رباعی شمارهٔ ۴۳ — آن را که جمال ماه پیکر باشد
رباعی شمارهٔ ۴۵ — هر سرو که در بسیط عالم باشد
رباعی شمارهٔ ۳۷ — هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرد
رباعی شمارهٔ ۴۲ — آن دوست که آرام دل ما باشد
رباعی شمارهٔ ۵۱ — آن خال حسن که دیدمی خالی شد
رباعی شمارهٔ ۵۲ — دانی که چرا بر دهنم راز آمد
رباعی شمارهٔ ۵۵ — وقت گل و روز شادمانی آمد
رباعی شمارهٔ ۵۳ — روزی نظرش بر من درویش آمد
رباعی شمارهٔ ۴۹ — ما را به چه روی از تو صبوری باشد
رباعی شمارهٔ ۵۴ — گفتم شب وصل و روز تعطیل آمد
رباعی شمارهٔ ۵۰ — مشنو که مرا از تو صبوری باشد
رباعی شمارهٔ ۴۸ — آهو بره را که شیر در پی باشد
رباعی شمارهٔ ۴۶ — گر دست تو در خون روانم باشد
رباعی شمارهٔ ۵۶ — در چشم من آمد آن سهی سرو بلند
رباعی شمارهٔ ۵۷ — در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند
رباعی شمارهٔ ۴۷ — بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد
رباعی شمارهٔ ۶۳ — مجنون اگر احتمال لیلی نکند
رباعی شمارهٔ ۶۱ — آن کودک لشکری که لشکر شکند
رباعی شمارهٔ ۶۴ — آن درد ندارم که طبیبان دانند
رباعی شمارهٔ ۶۶ — هر چند که عیبم از قفا می‌گویند
رباعی شمارهٔ ۶۵ — مردان نه بهشت و رنگ و بو می‌خواهند
رباعی شمارهٔ ۶۹ — داد طرب از عمر بده تا برود
رباعی شمارهٔ ۶۸ — من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
رباعی شمارهٔ ۶۰ — آنان که پری‌روی و شکر گفتارند
رباعی شمارهٔ ۶۷ — با دوست به گرمابه درم خلوت بود
رباعی شمارهٔ ۶۲ — کس عیب نظر باختن ما نکند
رباعی شمارهٔ ۵۸ — گویند مرو در پی آن سرو بلند
رباعی شمارهٔ ۵۹ — کس با تو عدو محاربت نتواند
رباعی شمارهٔ ۸۰ — ای دست جفای تو چو زلف تو دراز
رباعی شمارهٔ ۷۸ — بستان رخ تو گلستان آرد بار
رباعی شمارهٔ ۷۹ — از هرچه کنی مرهم ریش اولیتر
رباعی شمارهٔ ۷۲ — چون صورت خویشتن در آیینه بدید
رباعی شمارهٔ ۷۰ — سودای تو از سرم به در می‌نرود
رباعی شمارهٔ ۷۵ — این ریش تو سخت زود برمی‌آید
رباعی شمارهٔ ۷۱ — من گر سگکی زان تو باشم چه شود؟
رباعی شمارهٔ ۷۶ — امشب نه بیاض روز برمی‌آید
رباعی شمارهٔ ۸۱ — تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز
رباعی شمارهٔ ۷۳ — گر تیر جفای دشمنان می‌آید
رباعی شمارهٔ ۷۴ — من چاکر آنم که دلی برباید
رباعی شمارهٔ ۷۷ — هرچند که هست عالم از خوبان پر
رباعی شمارهٔ ۸۸ — نونیست کشیده عارض موزونش
رباعی شمارهٔ ۸۷ — منعم که به عیش می‌رود روز و شبش
رباعی شمارهٔ ۸۶ — گر بیخبران و عیبگویان از پس
رباعی شمارهٔ ۸۹ — گویند مرا صوابرایان به هوش
رباعی شمارهٔ ۸۴ — یا روی به کنج خلوت آور شب و روز
رباعی شمارهٔ ۸۵ — رویی که نخواستم که بیند همه کس
رباعی شمارهٔ ۹۲ — ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ
رباعی شمارهٔ ۹۰ — همسایه که میل طبع بینی سویش
رباعی شمارهٔ ۹۱ — یا همچو همای بر من افکن پر خویش
رباعی شمارهٔ ۹۳ — گر دست دهد دولت ایام وصال
رباعی شمارهٔ ۸۲ — نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز
رباعی شمارهٔ ۸۳ — ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز
رباعی شمارهٔ ۹۴ — خود را به مقام شیر می‌دانستم
رباعی شمارهٔ ۹۸ — از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — آن رفته که بود دل بدو مشغولم
رباعی شمارهٔ ۹۶ — هر سروقدی که بگذرد در نظرم
رباعی شمارهٔ ۹۷ — شبهای دراز بیشتر بیدارم
رباعی شمارهٔ ۹۹ — خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم
رباعی شمارهٔ ۹۵ — خورشید رخا من به کمند تو درم
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — میندیش که سست عهد و بدپیمانم
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — هر گه که نظر بر گل رویت فکنم
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — آرام دل خویش نجویم چه کنم؟
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — خیزم قد و بالای چو حورش بینم
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — بگذشت بر آب چشم همچون جویم
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — یاران به سماع نای و نی جامه‌دران
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — من خاک درش به دیده خواهم رُفتن
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — من با دگری دست به پیمان ندهم
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — ای مطرب ازان حریف پیغامی ده
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — ای کاش نکردمی نگاه از دیده
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — در دیده به جای سرمه سوزن دیدن
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — مه را ز فلک به طرف بام آوردن
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — یک روز به اتفاق صحرا من و تو
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — ای دست تو آتش زده در خرمن من
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — آن لطف که در شمایل اوست ببین
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — ای کاش که مردم آن صنم دیدندی
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — ماها همه شیرینی و لطف و نمکی
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — ای راهروان را گذر از کوی تو نه
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — هرگز بود آدمی بدین زیبایی؟
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — ای پیش تو لعبتان چینی حبشی
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — کردیم بسی جام لبالب خالی
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — گیرم که به فتوای خردمندی و رای
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — کی دانستم که بیخطا برگردی؟
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — گر کام دل از زمانه تصویر کنی
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — ای کودک لشکری که لشکر شکنی
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — گر دشمن من به دوستی بگزینی
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — گر دولت و بخت باشد و روزبهی