رباعی شمارهٔ ۱۱۹ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره نهایت شوق شاعر و عشق او به سپری کردن اوقات با یار خود است. شاعر می‌گوید تحمل دیدن سخت‌ترین چیزهای دنیا از قبیل اسیر و بردهٔ بی‌مزد فرنگ شدن‌، سوزن در چشم رفتن، و یا نابود شدن تمام هستی خود را دارد اما تحمل دیدن آنکه بجای یار خود، دشمن و خصم را ببیند، ندارد.