رباعی شمارهٔ ۳۷ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرد
دانی که ز شوقم چه به سر می‌گذرد؟
گو هر سخن تلخ که خواهی فرمای
آخر به دهان چون شکر می‌گذرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این چند بیت، شاعر از احساس عمیق شوق و عشق خود نسبت به یک پسر سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر بار آن پسر را می‌بیند، قلبش پر از شوق و هیجان می‌شود. حتی اگر او سخن تلخی بگوید، شیرینی عشقش باعث می‌شود که آن کلمات تلخ برایش قابل تحمل و دلپذیر شوند، مانند شکر که بر دهان می‌گذرد.