نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

رباعی شمارهٔ ۵ سعدی

سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت

چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانهٔ مستمند را شمع نسوخت

آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به احساس جدایی و عشق اشاره دارند. شاعر بیان می‌کند که دل او در حال رفتن است و نمی‌تواند به چیزی توجه کند. وقتی درون فرد زهد و ایمان نباشد، نمی‌تواند به تظاهر و زرق و برق پرداخته و آن را بفروشد. همچنین، پروانه‌ای که به شمع علاقه دارد، نمی‌تواند بسوزد، بلکه شمعی که او را می‌سوزاند، به خاطر عشقش می‌سوزد. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات و مفهوم عشق و وابستگی در زندگی هستند.