رباعی شمارهٔ ۸۷ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
منعم که به عیش می‌رود روز و شبش
نالیدن درویش نداند سببش
بس آب که می‌رود به جیحون و فرات
در بادیه تشنگان به جان در طلبش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زندگی خوش و بی‌دغدغه کسانی که در لذت و خوشی به سر می‌برند اشاره می‌کند و می‌گوید آن‌ها از مشکلات و رنج‌های درویش‌ها بی‌خبرند. همچنین به جاری شدن آب‌های فراوان در رودخانه‌ها پرداخته و نشان می‌دهد که در بیابان، تشنگان هنوز در جستجوی آن آب هستند، که نمادی از نیاز و تلاش در زندگی است.