رباعی شمارهٔ ۹ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بست
مردم همه از خواب و من از فکر تو مست
باشد که به دست خویش خونم ریزی
تا جان بدهم دامن مقصود به دست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که شب‌ها نمی‌تواند چشمانش را ببندد و در حالی که مردم خواب هستند، او غرق در افکار معشوق است. او آرزو دارد که حتی اگر لازم باشد جانش را بدهد، به طریقی به معشوق برسد و احساساتش را به او منتقل کند.