حکایت شمارهٔ ۱ سعدی
سعدی شیرازی / باب دوم در اخلاق درویشان / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
یکی از بزرگان گفت پارسایی را: چه گویی در حقِ فلان عابد که دیگران در حقِ وی به طعنه سخنها گفتهاند؟
گفت: بر ظاهرش عیب نمیبینم و در باطنش غیب نمیدانم.
هر که را، جامه پارسا، بینی
پارسا دان و نیکمرد انگار
ور ندانی که در نهانش چیست
محتسِب را درونِ خانه چه کار؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
یکی از بزرگان درباره عابدی که دیگران به او طعنه زدهاند، گفت که در ظاهر او عیبی نمیبیند و از باطن او هم اطلاعی ندارد. او تأکید میکند که هر کسی را که نشان پارسایی و نیکوکاری دارد، نباید قضاوت کرد، چون نمیدانیم در درون او چه میگذرد. در واقع، قضاوت درباره باطن افراد به ما مربوط نیست.