حکایت شمارهٔ ۲۲ سعدی
سعدی شیرازی / باب دوم در اخلاق درویشان / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عابدی را حکایت کنند که شبی ده مَن طعام بخوردی و تا سحر خَتْمی در نماز بکردی.
صاحبدلی شنید و گفت: اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی، بسیار از این فاضلتر بودی.
اندرون از طعام خالی دار
تا در او نورِ معرفت بینی
تهی از حکمتی به علّتِ آن
که پُری از طعام تا بینی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
داستانی از یک عابد روایت شده که شبی ده من غذا خورد و تا صبح در نماز مشغول بود. یک انسان صاحب دل این را شنید و گفت: اگر او به جای این خوردن زیاد، نیم نانی میخورد و استراحت میکرد، از او بهتر بود. او اشاره میکند که دل باید از طعام خالی باشد تا بتواند نور معرفت را ببیند و اگر دل پر باشد، حکمت را نخواهد فهمید.