حکایت شمارهٔ ۲۷ سعدی

بخش 1

بخش 7

بخش 8

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در سفر به حجاز، جوانان باصفا و دوست‌داشتنی همراهم بودند که گهگاهی اشعار و زمزمه‌هایی می‌کردند. در این میان، عابدی وجود داشت که از درد و حال درویشان بی‌خبر بود. ناگهان کودکی عرب با صدایی زیبا آمد و آواز بلبل را خواند. من دیدم که شتر عابد شروع به رقصیدن کرد و او را به زمین انداخت و سپس رفت. به عابد گفتم که این پدیده در حیوان اثر کرده و تو همچنان بی‌تفاوتی. بلبل سحری به من گفت: "تو چه آدمی هستی که از عشق بی‌خبری؟" آن شتر در حال شادی و سرور به شعر عربی می‌رقصد. من به عابد گفتم که اگر ذوق و سلیقه نداری، باید بدانی که این خصلت طبیعی حیوانات است. هر چیزی که در این باره بشنوی، دلی می‌داند که در این معنا گوش می‌دهند. نه بلبل بر گل تسبیح می‌خواند، بلکه هر خار و خسی در این موضوع زبان خود را دارد.