حکایت شمارهٔ ۱۴ سعدی
سعدی شیرازی / باب چهارم در فواید خاموشی / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.
گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی
ببری رونقِ مسلمانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شخصی ناخوش‌آوازی می‌خواند و فردی با ذهنتی روشن از او می‌پرسد که چرا این کار را انجام می‌دهد. خواننده به خاطر خدا می‌خواند، اما فرد به او یادآوری می‌کند که اگر به این شکل ادامه دهد، به دین و معنویت آسیب می‌زند و رونق مسلمانی را خواهد برد. در واقع، شاعر به اهمیت کیفیت و نیت در خواندن قرآن تأکید می‌کند.