حکایت شمارهٔ ۳ سعدی

بخش 1

بخش 2

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر درباره فردی پارسا صحبت می‌کند که به خاطر محبت به یک شخص، دچار مشکل شده و نه طاقت صبر دارد و نه قدرت گفتن حقیقت را. او از دشواری‌هایی که دیده و نیز از غم‌هایی که کشیده، سخن می‌گوید. شاعر از این فرد می‌خواهد که دست از محبتش برندارد و حتی اگر او را به تیغ نیز بزند، از او دور نشود، زیرا بعد از او جایی برای پناه بردن ندارد. در ادامه، شاعر اشاره می‌کند که عقل و تفکر در برابر عشق زائل شده و هر جا عشق سلطنت کند، قوت تقوا کمتر می‌شود. او به حال زید، شخص پاک دامن، اشاره می‌کند که به دلیل عشق، تا گردن در مشکل افتاده است.