حکایت شمارهٔ ۱۵ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

یکی از بزرگان دین وقتی که پسرش وفات یافت، به پرسش‌کنندگان گفت که بر روی صندوق قبر او نباید آیات قرآن نوشت، زیرا شرف و عزت قرآن بیشتر از آن است که بر چنین جاهایی نوشته شود که روزی ممکن است خراب شده و مورد بی‌احترامی قرار گیرد. او پیشنهاد کرد که اگر ضرورتی هست، این بیت شعر کافی است: "وای بر من که هر زمانی که سبزه در بستان می‌روید، دلم خوش می‌شود. بگذر ای دوست تا به وقت بهار، سبزه‌ای ببینی که بر گل من دمیده است." این شعر نشان‌دهنده زیبایی طبیعت و خاطرات شیرین است.