حکایت شمارهٔ ۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بخش از سخنان پیر، او به مرید خود یادآوری می‌کند که وابستگی انسان به روزی و مواهب دنیوی بسیار است. او بیان می‌کند که اگر انسان تنها به روزی خود اهمیت دهد و آن را فراموش کند، به مقام بالاتری همچون ملایکه می‌رسد. پیر به مرید می‌گوید که خداوند او را حتی زمانی که نطفه‌ای مدفون بود، فراموش نکرده و او را با عقل، ادراک و زیبایی آفریده است. در نهایت، او به مرید هشدار می‌دهد که نباید خود را ناچیز پندارد، زیرا خداوند در هر حال او را فراموش نخواهد کرد.