نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

حکمت شمارهٔ ۳۰ سعدی

سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال.

یکی یهود و مسلمان، نزاع می‌کردند

چنان که خنده گرفت از حدیثِ ایشانم

به طَیرَه گفت مسلمان: گر این قبالهٔ من

درست نیست، خدایا، یهود میرانم

یهود گفت: به تورات می‌خورم سوگند!

وگر خِلاف کنم همچو تو مسلمانم

گر از بَسیطِ زمین، عقل، مُنعَدِم گردد

به خود، گمان نبَرَد هیچ‌کس که نادانم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن درباره این است که آدمی عیب‌های خود و نزدیکانش را نمی‌بیند و اینکه تنها عقل و خرد راستین و دور از هرگونه حبّ و بغض و تعصب است که می‌تواند قضاوت درست انجام دهد.