حکمت شمارهٔ ۶۹ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به تبیین مفهومی اجتماعی و اخلاقی می‌پردازد. او توانگر فاسد را به کلوخی که زر و زیور بر آن نشسته تشبیه می‌کند و در مقابل، درویش صالح را به خاکی آلوده تشبیه می‌کند که در واقع نمایان‌گر پاکی و صداقت است. این تقابل بین ظاهر و باطن در جامعه، اشاره به فضایل و رذایل انسانی دارد.