حکمت شمارهٔ ۹۵ سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.
گرت خوی من آمد ناسزاوار
تو خوی نیک خویش از دست مگذار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت به ارتباط تنگاتنگ زمین و آسمان اشاره دارد و می‌گوید که زمین از آسمان بهره‌مند می‌شود و آسمان نیز از زمین تاثیر می‌پذیرد. در پایان، شاعر به فرد یادآوری می‌کند که اگر بخواهد به خودش بی‌احترامی کند، نباید ویژگی‌های نیکوی خود را رها کند.