شمارهٔ ۳۰ سعدی

ای دیده، به هَرزه لؤلؤ ناب مریز

بر روی چو زر اشک چو خوناب مریز

‌شرط است که از پس خوشی ریزند آب

‌تو هیچ خوشی ندیده‌ای، آب مریز