شعر ۱۴ - فی‌الموعظة سعدی
سعدی شیرازی / قصاید و قطعات عربی
عیب علی و عدوان علی‌الناس
اذا وعظت و قلبی جلمد قاس
رب اعف عنی وهب لی مابکیت اسی
انی علی فرط ایام مضت اس
مرالصبا عبثا و ابیض ناصیتی
شیبا، فحتی متی یسود کراسی
یا لهف عصر شباب مر لاهیة
لا لهو بعد اشتعال الشیب فی راسی
یا خجلتا من وجوه الفائزین اذا
تباشرت، و بوجهی صفرة الیاس
سرائری یا جمیل الستر قد قبحت
عندی وان حسنت فی اعین الناس
یا حسرتی عند جمع الصالحین غدا
ان کنت حامل اوزاری و ادناسی
و هل یقر علی حر الحمیم فتی
لم یستطع جلدا فی حر دیماس
یا واعدالعفو عما اخطأوا و نسوا
سألتک العفو، انی مخطیء ناس
اذا رحمت عبیدا احسنوا عملا
فی‌الحشر یارب فارحمنی لافلاسی
واصفح بجودک یا مولای عن زللی
رغما لابلیس، لایشمت بابلاسی
واحشرن اعمی ان استو جبت لائمة
لا أفتضح بین جیرانی و جلاسی
ان یغفر الله لی من جرأة سلفت
فما علی‌الخلق یا بشرای من بأس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عواطف حسرت و ندامت شاعر اشاره دارد. او از وضعیت خود و از اینکه در زمان جوانی چه فرصتی را از دست داده، می‌نالد. شاعر به خوف از عواقب اعمال گذشته‌اش اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را ببخشد و بر او رحم کند. او نگران است که در روز قیامت به خاطر گناهانش شرمنده شود و به دنبال فرصتی برای بخشش و جبران است. همچنین، او در تلاش است تا با تکیه بر رحمت خداوند، از مشکلات و شرم ناشی از اعمالش فاصله بگیرد و امیدوار به بخشش است. این شعر نمایانگر مبارزه درونی انسان با احساس گناه و امید به رحمت الهی است.