نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شعر ۲۰ - و له ایضا سعدی

سعدی شیرازی / قصاید و قطعات عربی

الحمدالله رب العالمین علی

ما دَرَّ من نعمة عزّ اسمه و علا

الکافلِ الرزقِ احساناً و موهبةً

ان احسنوه و ان لم یُحسنوا عملا

سبحانهُ من عظیمٍ قادرٍ صمدٍ

منشی الوری جیلاً من بعدهم جیلا

الجن والانس والاکوان جمهرة

تخِرُّ بین یدیه سُجِّداً ذُلُلا

طوبی لطالبه تعسا لتارکه

بُعداً لمتِّخذٍ من دونه بدلا

کم فی البریة من آثار قدرته

و فی السماء لآیاتٌ لمن عقلا

مبیِّناتٌ لمن اضحی له بصرٌ

بنور معرفة الرحمن مکتحلا

یزجی السحائب والاکام هامدة

یعیدها بعدَ یُبسٍ مَربَعاً خَضِلا

اَنشا برحمته من حَبّةٍ شجراً

سوی بقدرته من نطفة رجلا

مولیً تقاصرت الاوهام عاجزة

لا یعتدون الی ادراکه سُبُلا

ما العالمون بمُحصِیِّ حقِّ نعمته

و لا الملائکُ فی تسبیحهم زَجَلا

سعدی حسبک واقصر عن مبالغة

لا تَنطقنَّ بدعویً تورث الخجلا

جَلَّ المُهَیمِنُ ان تدری حقائقه

من لا لَهُ المثلُ لا تضرب له مَثَلا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به ستایش خداوند متعال می‌پردازد و نعمت‌های او را یادآوری می‌کند. او به قدرت و عظمت خدا اشاره می‌کند که تمامی موجودات، از جمله جن و انس، در برابر او سر تسلیم فرود می‌آورند. شاعر به آثار قدرت خدا در جهان و نشانه‌های او در آسمان می‌نگرد و بر این نکته تأکید می‌کند که بسیاری از مردم توان درک تمام نعمت‌ها و حقایق الهی را ندارند. او همچنین بر لزوم احتیاط در بیان صفات خداوند تأکید می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند او را به درستی توصیف کند، چرا که او مثال و نظیری ندارد. شعر نشان‌دهنده شکرگزاری و تعمق در قدرت و حکمت الهی است.