شعر ۲۳ - فی مدح صاحب دیوان سعدی
سعدی شیرازی / قصاید و قطعات عربی
ما هذه الدنیا بدار مخلد
طوبی المدخر النعیم الی غد
کالصاحب الصدر الکبیر العالم ال
... متعفف البر الاجل الامجد
میزان عدل لایجور ولا یحی ...
ف و ما اعتدی الا علی من یعتدی
بشر الینا بالرجاء بمنه
و تقایض الدنیا بدولة سرمد
مهمارجوت رجوت خیرالمرتجی
و اذا قصدت قصدت خیرالمقصد
مدت حیوة الناس تحت ظلاله
لا زال فی اهنی الحیوة و ارغد
هذی خلال الزاکیات وصفته
لمحمد بن محمدبن محمد
او یحسب الانسان ماسلک اهتدی
لا، من هداه الله فهو المهتدی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان این نکته میپردازد که زندگی دنیا تنها یک مرحله موقتی است و ما باید به فکر نعمتهای پایدار و ابدی در آینده باشیم. شاعر به ویژگیهای فردی بزرگ اشاره میکند که رفتار نیکو و عدالت را در زندگی خود دارد و بهسوی خیر و نیکویی حرکت میکند. همچنین به اهمیت هدایت الهی اشاره شده است و اینکه تنها کسانی که به هدایت خداوند نائل میشوند، میتوانند به درستی راه را پیدا کنند. در نهایت، شعری درباره امید، عدالت و زندگی مطلوب با ارج نهادن به مقام محمد بن محمد بن محمد آمده است.