شعر ۷ - فی الشیب سعدی
سعدی شیرازی / قصاید و قطعات عربی / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
إِنْ هَجَرتُ النّاسَ و اخْتَرْتُ النَّویٰ
لا تَلُومُوني فَإنَّ الْعُذرَ بان
زَمَنٌ عَوَّجَ ظَهْري بَعْدَما
کُنْتُ أَمْشِي وَ قَوامی غُصْنُ بان
طالَما صُلْتُ عَلَی أُسْدِ الشَّریٰ
وَ بَقِیتُ الیومَ أَخْشَی الثُّعْلُبان
کَیْفَ لَهْوِي بَعدَ أَیّامِ الصِّبا؟
وَ انْقَضَی الْعُمْرُ وَ مَرَّ الْأَطْیَبان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حسرت و غم شاعر بر گذشت زمان و تغییر شرایط زندگی‌اش است. او به یاد روزهای جوانی و نشاطش می‌افتد که در آن زمان به راحتی و با اعتماد به نفس حرکت می‌کرد، اما اکنون در میانسالی احساس ضعف و ترس می‌کند. او همچنین از مهاجرت و تغییرات در زندگی‌اش صحبت می‌کند و به یاد می‌آورد که چطور در گذشته بر مشکلات غلبه کرده بود.