غزل شمارهٔ ۱۲ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از سعدی به زیبایی عشق و وصل به دوست را توصیف می‌کند. شاعر به این حقیقت می‌پردازد که مانند او کسی به وصال دوست نمی‌رسد و ضعف او را در برابر کمال دوست حمل می‌کند. او حسرت می‌خورد که چشمش چگونه زیبایی دوست را می‌بیند، و همچنان به وفای خویش پایبند است، چون پروانه‌ای که به شمع مرتبط می‌شود و جانش را فدای نور می‌کند. سعدی در این شعر به روزه‌داری به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به شب قدر و وصال دوست اشاره می‌کند و وارد شدن به این حال را دور از هوای نفس می‌داند. او می‌گوید که اگر دوست جانش را بخواهد، حاضر است برای او ایستادگی کند و حتی در برابر دشمنان نمی‌تواند در مورد حال دوست شکایتی کند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که همه عالم را به خاطر خیال دوست به هم دوخته و عشق او را برتر از هر چیز دیگر می‌داند.