غزل شمارهٔ ۳۱ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به خارج شدن از زندگی زهد و ریاضت است. شاعر از صومعه به خرابات (محل مجلسی و خوش‌گذرانی) می‌رود و از دیگران می‌خواهد که با او در مناجات و شادی شریک شوند. او به کسانی که به عبادت مشغولند می‌گوید که مانند فرشتگان به آسمان بالا بروند و در باغ زندگی شاخ عبادت بکارند. در انتها، شاعر خواستار این است که زهد و ریا را کنار بگذارند و به لذت‌های زندگی توجه کنند، زیرا به سفره‌خانه (خرابات) رفتن و شراب نوشیدن، از فریب‌های دنیا آزادشان می‌کند.