غزل شمارهٔ ۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره عشق الهی و خواسته‌های عاشقان از معشوق متعالی و حقیقت نهایی هستی است. در آن به این موضوع اشاره می‌شود که هدف اصلی عاشقان و طالبانی که حقیقت را جستجو می‌کنند، رسیدن به رضایت و دیدار خداوند است. هر جا سلطنت و قدرتی وجود داشته باشد، در پیشگاه حقیقت نهایی هستی گدایی بیش نیست. عارف و عاشق در تلاش است تا عشق را پنهان کند، اما شور و هیاهوی آن در همه عالم نمایان است. همچنین اشاره می‌شود که امید و انتظار ناخواندگان نقش مقصود، به  اعمال خود است، اما شاعر امیدش به رحمت و لطف معشوق و بی‌ ارزش بودن اعمال خویش است. در نهایت، شاعر به دو حالت محبت و قهر معشوق  اشاره می‌کند و با رضایت به هر شرایطی که او پیش می‌آورد، بیانگر محبت بی‌پایان عاشقانه‌اش است.