شمارهٔ ۱۱۲ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
اگر ملازم خاک در کسی باشی
چو آستانه ندیم خسیت باید بود
ز بهر نعمت دنیا که خاک بر سر او
برین مثال که گفتم بسیت باید بود
هزار سال تنعم کنی بدان نرسد
که یک زمان به مراد کسیت باید بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
اگر در کنار کسی باشی که از خاک و دنیا بهرمند است، باید مانند آستانه‌ای humble و فروتن باشی. نعمت‌های دنیا به زودی از بین می‌روند، و آنچه که واقعاً ارزشمند است، حالتی از رضایت و خوشحالی است که در یک لحظه به دست می‌آید. هزار سال لذت بردن از دنیا به اندازه یک لحظه خوشبختی واقعی نمی‌ارزد.