شمارهٔ ۱۱۸ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ناگهان از مرگ و فرا رسیدن وقت وعده سخن می‌گوید. دوستان در کنار گور تجمع می‌کنند، اما به سرعت برمی‌گردند. او اشاره می‌کند که در برابر مرگ، مال و ملک چه ارزشی دارند و تنها چیزی که دائماً با ما خواهد بود، اعمال و نفس ماست، چه پاک و چه آلوده. در پایان، نویسنده به خواننده هشدار می‌دهد که باید خوب را درک کند و بد نکند، چرا که در نهایت میوه اعمال خود را خواهد چشید.