شمارهٔ ۱۷۲ - در مدح سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نظر که با همه داری به چشم بخشایش
درر که بر همه باری ز ابر کف کریم
مرا دوبار نوازش کن و کرم فرما
یکی به موجب خدمت یکی به حق قدیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با رحمت و بخشش خود به او نگریسته و دوبار او را نوازش کند. یک بار به خاطر خدماتی که انجام داده و بار دیگر به خاطر ارتباط و قدردانی‌های قدیمی که با او دارد. شاعر می‌خواهد که این نوازش‌ها همچون بارانی از رحمت و مهربانی از سوی خداوند به او برسد.