نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷۵ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

گر بدانستی که خواهد مرد ناگه در میان

جامه چندین کی تنیدی پیله گرد خویشتن

خرم آنکو خورد و بخشید و پریشان کرد و رفت

تا چنین افسون ندانی دست بر افعی مزن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان بداند که به زودی خواهد مرد، هیچ‌گاه خود را در زرق و برق زندگی و ظواهر آن گرفتار نمی‌کند. او به این مفهوم اشاره می‌کند که خوشبختانه کسی که زندگی را با بخشش و شادی سپری می‌کند، در نهایت آرامش بیشتری دارد. در انتها نیز هشدار می‌دهد که نباید به اقداماتی که ممکن است عواقب خطرناکی داشته باشد، دست زد.