شمارهٔ ۴۶ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مرا از بهر دیناری ثنا گفت
که بختت با سعادت مقترن باد
چو دینارش ندادم لعنتم کرد
که شرم از روی مردانت چو زن باد
بیا تا هر دو با هم هیچ گیریم
دعا و لعنتش بر خویشتن باد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از کسی که به خاطر دریافت یک دینار از او ستایش کرده، می‌گوید که امیدوار است بختش به سعادت متصل باشد. اما وقتی او دینار را نمی‌دهد، به او فحش می‌دهد و ابراز شرم از وضعیتی شبیه به زنان دارد. در پایان، گوینده پیشنهاد می‌کند که هر دو با هم در دعای خیر و لعنت به خودشان شریک شوند.