شمارهٔ ۷۴ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف شخصی می‌پردازد که در حال خشک‌سالی و تشنگی به چشمه‌ای روشن می‌رسد. او تاکید دارد که نباید فکر کنیم فردی که در چنین شرایطی قرار دارد، به مسائلی چون ایمان یا اهمیت رمضان فکر می‌کند، چرا که نیازهای مادی او، مثل گرسنگی و تشنگی، تمام ذهن او را پر کرده است.