شمارهٔ ۸۱ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
نه سام و نریمان و افراسیاب
نه کسری و دارا و جمشید ماند
تو هم دل مبند ای خداوند ملک
چو کس را ندانی که جاوید ماند
چو دور جوانی خلل میکند
به پایان پیری چه امید ماند؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به ناچیزی و گذرایی زندگی اشاره میکند و میگوید که هیچیک از بزرگان و شخصیتهای تاریخی مانند سام، نریمان، افراسیاب، کسری، دارا و جمشید جاودان نماندهاند. بنابراین، ای خداوند، نباید به هیچکس دل ببندیم، زیرا هیچکس به طرز مطمئنی باقی نمانده است. او همچنین به این نکته اشاره میکند که با گذر زمان و پیری، امیدها کم رنگ میشوند و جوانی زودگذر است.